يادداشت

توسعه‌بی‌نوایی

نویسنده: پیمان فراهانی / جانشین سردبیر
این بار به جای آن‌كه دست دخترك ‌گل‌فروش را پس بزنید، با مهر و محبت دستان گرم خود را حایل بر دستان او كنید...
این بار به جای آن‌كه دست دخترك ‌گل‌فروش را پس بزنید، با مهر و محبت دستان گرم خود را حایل بر دستان او كنید. اطمینان داشته باشید عایدی‌ التماس او برای فروش گل آخر نصیب نامردانی خواهد شد كه او را بی‌پناه به دامان خیابان فرستاده‌اند و تنها آنچه برای كودك می‌ماند گرمای دستان پرمهر شماست.
شرم بر ما كه امروز دستانی كوچك، بی‌رمق، سرمازده و لرزان سوی ما گل نرگس می‌گیرد تا امید بفروشد و ما با كمال بی‌مهری از یاد برده‌ایم كه خود او از ناامیدترین مردم است اما به اجبار و استیصال با لبخندی تصنعی به ما پناه می‌آورد. چه سنگدلانه آزرده خاطر می‌شویم از كودك سیاه‌چرده‌ای كه به ما التماس می‌كند و حتی لحظه‌ای تامل نمی‌كنیم بچه‌ای كه بچگی نكرده و از روز اول در مصیبت به دنیا آمده است به چون مایی كه خوش می‌آییم و خوش می‌رویم چه احساس عجیبی دارد.
عجیب‌تر آن‌كه مسئولان نه‌تنها چاره‌ای برای این پدیده‌ی دردناك نمی‌كنند بلكه آن را به فراموشی سپرده‌اند. پرواضح است مسئولی كه مسیر منزل خود در نیاوران تهران را تا طبقه‌ی آخر فلان اداره با تشریفات از خطوط ویژه عبور و مرور كند مشخصا درد مردم را درك نخواهد كرد. چنین مسئولی حتی از پشت شیشه‌های دودی ماشینش برق چشمان این كودكان را هم نخواهد دید چه رسد به این‌كه سرمای دستان بی‌پناه آنان را حس كند مبادا كه ترور بیولوژیك شود یا كت و شلوار میلیونی‌اش خاكی!
ما از خاطر نبردیم مسئولانی كه بر قدرت روزافزون سرمایه‌داری در كشور اصرار داشتند و توانمندان را سرمه‌ی چشم می‌كردند تا هر روز بر ثروت‌اندروزی‌شان افزوده شود بلكه به الگوی توسعه‌ی مطلوب خود یعنی همان مالزی، تركیه و... برسند. ما هنوز به خاطر داریم گوشه‌‌چشم نازك كردن‌ها و اخم در هم فروكشیدن‌هایی كه بر قشر ضعیف جامعه می‌رفت. روزی مسئولی این مردم را حواله به چرخ‌دنده‌های توسعه كرد و روزی دیگر مسئولی حواله به جهنم. چه خوش گفت مولایمان علی(ع) كه عدالت و دادگری یک چهره دارد اما ستم و ظلم چهره‌های متعدد به خود می‌گیرد.
انقلاب اسلامی ایران فوران آرمان‌ها و آرزوهای مردمی بود كه رنجیده از وضعیت اسفناك آن زمان، دست بی‌پناهشان را به سوی جمعی دیگر دراز كرده بودند تا مسئولیت‌پذیری و مدیریتشان بر كشور تغییری انقلابی و جهادی ایجاد كند و ما امروز بیش از هر چیز در دهه‌ی چهارم انقلابمان به «انقلاب مدیرتی» از رویكرد تا افراد نیاز داریم تا بتوانیم با محوریت «خدمت» بر عهد خود وفا كنیم بلكه شرمنده‌ی این مردم نباشیم.
پیمان فراهانی / جانشین سردبیر



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code