اجتماعی

مهربانی برای زندگانی

نویسنده:
شاید آینده قابل پیش‌گویی نباشد اما با کنار هم چیدن تکه‌های پازل آسیب‌های اجتماعی قابل پیش‌بینی می‌شود...
شاید آینده قابل پیش‌گویی نباشد اما با کنار هم چیدن تکه‌های پازل آسیب‌های اجتماعی قابل پیش‌بینی می‌شود. به‌خصوص این‌که دولت و نهادها از انجام وظایف قانونی خود برای مقابله و مهار آسیب‌های اجتماعی کوتاهی کرده‌اند و می‌کنند. گواه این ادعا رشد قابل تامل این آسیب‌ها به رغم تکلیف 18 دستگاه برای مدیریت و مبازره با آسیب‌های اجتماعی است آن هم در شرایطی که آسیب‌های اجتماعی توانایی رشد و بازتولید دارند. در این میان وقتی پای کودکان و نوجوانان وسط باشد آسیب‌ها همپای این کودکان رشد می‌کنند و قد می‌کشند. همین مسئله اولویت توجه به کودکان و نوجوانان آسیب دیده را برای مقابله با آسیب‌های اجتماعی ضروری می‌کند.
چه بخواهیم و چه نخواهیم نبض فردای جامعه‌ی ما در دست همان کودکی است که سرچهارراه گل‌فروشی یا گدایی می‌کند یا در مترو فال فروش است. بنابراین رفتارهای یکایک اعضای جامعه در رشد و تکرار یا توقف و مقابله با آسیب‌های اجتماعی تاثیر جدی دارد. اگر در انفعال دولت، مردم هم تنها نظاره‌گر قد کشیدن آسیب‌ها باشند ممکن است در آینده‌ی دور یا نزدیک هر یک از ما یا وابستگانمان در حلقه‌ی چنین آسیب‌هایی دچار چالش شویم. این‌که کودک فال فروش سر چهارراه کارآفرین فردا و فردی مفید برای جامعه باشد یا بزهکار و مجری شکل‌گیری آسیب‌های اجتماعی، تا حدود زیادی در دست ماست...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code