سياست

نا امیدی امیدواران

نویسنده:
بعد از مجلس پرحاشیه‌ی ششم دیگر نتوانسته بودند بر صندلی‌های بهارستان تکیه زنند. روزهای سختی را پشت سر می‌گذاشتند. 12 سال زمان کمی نیست...
بعد از مجلس پرحاشیه‌ی ششم دیگر نتوانسته بودند بر صندلی‌های بهارستان تکیه زنند. روزهای سختی را پشت سر می‌گذاشتند. 12 سال زمان کمی نیست. مردم گویی دیگر نمی‌خواستند آن‌ها را باور کنند. تقویم‌ها ورق می‌خوردند. همه چیز برای اصلاح‌طلبان خاکستری بود؛ رنگی سرد شاید همانند آسمان این روزهای تهران. کم‌کم ورق‌های سبز تقویم نمایان شد. خرداد 92 همان روی خوش سیاست به اصلاح‌طلبانی بود که نتوانسته بودند اعتماد مردم را جلب کنند. مردم شاید خسته از سیاست‌ورزی اصول‌گرایان و شاید هم امیدوارتر برای پیشرفت بهتر کشور به لیستی رأی دادند که 12 سال پیش آن‌ها را به حاشیه برده بودند. مجلس با غلبه‌ی معنی‌داری اصلاح‌طلب شد. دولت هم مدیون این جریان سیاسی است. همه چیز یکدست شده است و مردم امیدوارند که شروعی نو را ببینند اما نهال امید مردم دیری نپایید که رو به خشکی رفت. مجلس و نمایندگان تهران گویی به دلیل حاشیه‌نشینی در سیاست دیگر قواعد سیاست را نمی‌دانند. دولت کمیت خدمتش لنگ می‌زند و مجلس هم نتوانسته است عصای دستش باشد. فیش‌های نجومی، فساد در صندوق ذخیره‌ی فرهنگیان، افزایش نرخ ارز و... مشکلات جدی کشورند که دولت در آن‌ها گیر افتاده است. هوای بهارستان هم به جای آن‌که بارانی باشد از خدمت برای مردم، ابری است و بر مدار سیاست‌بازی می‌چرخد. هر روز درگیر حاشیه می‌شود. به جای آن‌که مردم نطق‌های نمایندگان خود را بشنوند، شاهد دعواهای سیاسی ‌آن‌ها در فضای مجازی هستند. لایحه‌ی شفافیت مالی مدیران بدون هیچ توضیحی توسط نمایندگان امید رد می‌شود اما نمایندگان بر سر لغو سخنرانی مطهری جنجال می‌کنند و دیگر روز نطق‌های حاشیه‌ساز صادقی فضا را ملتهب می‌کند...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code